آخرین منجی
آخرین منجی
«به درستی که مقرّر كردیم در زبور بعد از تورات که زمین را بندگان صالح من به میراث خواهند برد»-انبیاء؛ 105.
«و ما بر آنيم که بر آنان که در زمين به استضعاف کشیده شده اند منّت نهيم و آنان را پيشوايان و وارثان گردانيم»-قصص؛ 5.
«الأَئمهُ منا اهل البیتِ یَملِکونَ الارضَ فی آخرالزّمانِ فَیَملَئونَها عدلاً و قسطاً... امامانی از اهل بیت ما در آخرالزمان مالک زمین می گردند و آن را از عدل و داد پر می سازند».[706]
«اگر چه ملل گوناگون از جهان بینی و جهان شناسی متفاوتی برخوردارند و هر یک تعریفی ویژه از مبدأ و انتهای جهان و جایگاه و نقش انسان در میانة عالم ارائه می دهند، اما جملگی در منتهی شدن عمر جهان و حیات کلی انسان به عصری طلایی و عاری از هر گونه عیب و رنج و اَلَم مشترکند؛ هر یک نیز این عصر را به نامی و عنوانی خوانده اند و نوید فرا رسیدنش را نوید بخش انسان مانده در رنج و ظلم و تباهی ساخته اند. در میان همة ادیان، یهودیت به دلیل قدمت تاریخی از یک سو و تذکر دربارة ظهور مسیح موعود، بیشترین آثار با موضوع و مضمون پیشگویی آینده را عرضه داشته است. از سوی دیگر مکاشفات قدیسین و راهبان مسیحی نیز از جایگاه قابل توجهی برخوردار است. آنان نیز پس از آخرین گفت و گوی مسیح(ع) با حواریون که خبر از آینده و ظهور مجددش(در حدود دو هزار سال بعد) می داد، در انتظاری بزرگ فرو رفتند تا از آن پس عارفان و راهبان مسیحی مصادیق بارز حوادث وپیشگوییهای مسیح (ع) و قدیسین پس از وی را شناسایی، تفسیر و اعلام کنند شاید که منتظران مؤمن از حوادث سوء ما قبلِ ظهور حضرت مسیح(ع)در امان مانند و توفیق دیدار دوبارة موعود را حاصل آورند. از همین روست که علی رغم تحریفات صورت گرفته در دو کتاب مقدّس تورات و انجیل، حدود یك سوم از این دو کتاب را پیشگوییهای مربوط به آینده و ظهور دوبارة موعود منجی تشکیل می دهد. در میان ملل و نحل مختلف و از جمله برهمنان هندی، کاهنان معابد تبت، عالمان بودایی و البته زرتشتیان نیز آثاری از این دست موجود است*. بخشی از آثار و منابع کتبی و شفاهی مسلمین نیز در بر دارندة اخبار آخرالزّمان، ملاحم و فِتَن و بالاخره ظهور موعود(ع)است. حتمی الوقوع بودن برخی از این حوادث، بحران های نفس گیر طبیعی و غیر طبیعی که جان میلیاردها نفر را در آخرین سالهای قبل از ظهور به خطر می اندازد و بالاخره آشکار شدن علائم بسیاری که حکایت از نزدیک شدن فصل رهایی می کند، در این منابع مورد توجه و تأکید واقع شده است».[707]